தோடுடைய செவியன்...

தோடுடைய செவியன்…..

தோடுடையசெவி யன்விடையேறியோர் தூவெண்மதிசூடிக்
காடுடையசுட லைப்பொடிபூசியென் னுள்ளங்கவர்கள்வன்
ஏடுடையமல ரான்முனை நாட்பணிந் தேத்தவருள்செய்த
பீடுடையபிர மாபுரமேவிய பெம்மானிவனன்றே.

ஞானசம்பந்தப் பெருமான் சிவ பரம்பொருளைக் காணவும் காட்டவும் வல்ல நிலையில் விளங்கிய முதல் அருளாளராகத் தம்மை உலகுக்குக் காட்டிக் கொண்ட பெருமை இந்த முதல் பாடலுக்கு உண்டு.

தந்தையார் மதுரையில் தன்னைக் காண வந்த காலத்து அருளிய கழுமலப் பதிகம் ‘மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழலாம்’ என்ற பதிகம். அப்பதிகத்தில்

“போதையார் பொற்கிண்ணத்து அடிசில் பொல்லாது எனத் தாதையார் முனிவுறத் தானெனை ஆண்டவன்”  என்று தன் இளமைக் காலத்தில் நடந்த அருட் செயலை நினைவு கூறுகிறார். அம்மையின் பெருமைகளையெல்லாம் கூறி வந்தவர் “கழுமல வளநகர்ப் பெருக்கு நீரவளோடும் பெருந்தகை இருந்தது” என்று குறிப்பிடுகிறார். அன்பர்களுக்கு திருவருளை குறைவறக் கொடுக்கும் தன்மையுடையவள் என்று, “பெருந்தகை” என்று  கழுமலநாதன்  பெருமைக்குறியவனாக அமைவதற்குக் காரணம் அம்மையே என்று கருதும் வகையில் கூறினார்.

சிவப்பிரகாச சுவாமிகள் இதை

“மகிழ்ச்சி மிகவுண்டு போலும் எதிர்வந்து

புகழ்ச்சியொடு நீபாடும் போது – நெகிழ்ச்சி மலர்ச்

சந்தையினும் வண்டிரையும் தண்புகலிச் சம்பந்தா

தந்தையினும் பால்கொடுத்த தாய்க்கு.” என்றார்.     (நா.நா.மாலை 13)

பொழிப்புரை :

தோடணிந்த திருச்செவியை உடைய உமையம்மையை இடப்பாகத்தே உடையவனாய், விடை மீது ஏறி, ஒப்பற்ற தூய வெண்மையான பிறையை முடிமிசைச்சூடி, சுடுகாட்டில் விளைந்த சாம்பற் பொடியை உடல் முழுதும் பூசி வந்து என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தகள்வன், இதழ்களை உடைய தாமரை மலரில் விளங்கும் நான்முகன், படைத்தல் தொழில் வேண்டி முன்னை நாளில் வழிபட அவனுக்கு அருள்புரிந்த பெருமை மிக்க பிரமபுரத்தில் எழுந்தருளியுள்ள பெருமானாகிய இவன் அல்லனோ!

தோடுடையசெவியன் என்பது முதலாக உள்ளங்கவர் கள்வன் வரை இரண்டு வரிகளில்  இறைவனுடைய சிறப்பியல்புகள் தெரிவிக்கப் பெறுகின்றன.

செவியன்:

பிள்ளையாருடைய அழுகைக் குரல் சென்று பரந்து திருமுலைப்பால் அருளச் செய்தது திருச்செவியாதலின் அதனை முதற்கண் தெரிவிக்கிறார். உலகுயிர்கள் துன்பம் நீங்கி இன்பம் அடைதலே  வேண்டும் என்று , பாடல் பரமனார் திருச்செவியில் சென்று சேர, திருச்செவியை முதற்கண் சிறப்பித்தார், என்பது சேக்கிழார் பெருமான் குறிப்பு. `பல்லுயிரும் களிகூரத் தம் பாடல் பரமர்பால் செல்லுமுறை பெறுவதற்குத் திருச்செவியைச் சிறப்பித்து` என்பது  சேக்கிழார் வாக்கு. தோடுடையசெவி என்றதால் இடப்பாகத்துச் செவி என்பது குறிக்கப் பெறுகின்றது. கருணைக்கேற்றது, தாய்தழீஇய இடப்பக்கமாதலின், அதனை முற்கூறினார்.

ஆகாயத்திலிருந்து எழும் நாதமே, மற்ற பூதங்கள் தோன்றக் காரணமாக இருப்பதால், அந்த நாதத்தை உள் வாங்கும் உறுப்பான செவி முதலில் கூறப்படுகிறது. மற்றும் ஓம் என்ற மந்திரத்தை உணர்த்தும் வடிவத்துடன் இருப்பது செவி என்பதால், செவி முதலாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. தோடு என்ற அணிகலன் மங்கலத்தைக் குறிக்கும். எந்தப்பாடலையும் மங்கலச் சொல்லுடன் தொடங்குவது நம் முன்னோர் வழக்கம்.

பிறக்கும் உயிர்கள் முதலில் அன்னையை உணர்ந்து பின்னரே அவள் மூலம் தந்தையை உணருகின்றன என்பதால் முதலில் அன்னையை உணர்த்தும் சொல்லாக ‘தோடு’ என்ற சொல்லை முதலில் வைத்து, அத்தனை உணர்த்தும் சொல்லான ‘செவியன்’ என்பதை அடுத்து வைத்து பாடல் பாடப் பெற்றது. இதனாலேயே சீகாழிப் பதிகப் பாடல்களில் பெரும்பான்மை இடங்களில் அம்மையாரை சுட்டி உடன் கூறுவார்.

குழந்தை பால் குடித்து முடிந்தவுடன் அம்மை வாயைத் துடைக்க வில்லை போலும். துடைத்ததாக புராணத்தில் எங்கும் சொல்லவில்லை. ஞானப்பால் குழந்தை குடித்ததை உலகவர் அறியவேண்டும் என்று கருதிய பார்வதி தேவி அவ்வாறு துடைக்காமல் விட்டிருக்கலாம்.

அடியார்கள் பாடும் பாட்டைக் கேட்கும் உடல் கருவியாகிய செவியினை பிள்ளையார் சிறப்பித்துக் கூறுகிறார். இந்த உலகத்தில் உள்ள உயிர்கள் சிவத் தன்மை பெற்று செம்மையாக வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் பாடப்பட்ட பதிகம் என்றும் உண்மையான மெய்ப்பொருளாகிய பெருமானைச் சுட்டிக் காட்டி உணர்த்தும் பதிகம் என்று சேக்கிழார் பெருமான் குறிப்பிடுகிறார்.

மூன்றுவயதுக் குழந்தையாகிய ஞானசம்பந்தப்பிள்ளையார் தீவிரதர அன்புகொண்டு சன்மார்க்க நெறியாகிய நாயக நாயகித் தன்மையில் எடுத்த எடுப்பிலேயே ஈடுபடுகின்றார். உமையொருபாகனாக ஒரு பெண்ணோடு இருந்த தன்மையால் என் உள்ளம் கவர்கின்றார் அவர் என நயம் தோன்றக் கூறினார்.

விடையேறி:

தாம் கண்ட காட்சி இடபாரூடராதலின் அதனைக் குறித்தபடி.

தூவெண்மதி:-

தூய்மையான வெண்ணிறம் பொருந்திய மதி. மதிக்குத் தூய்மை களங்கமின்மை, இருள் ஒளியைச் சாராதவாறு போலக் களங்கம் இறைவனையும், அவனருள் பெற்றாரையும் சாராது. தூய்மை மனத்திலும் வெண்மை புறத்திலும் நிகழ்வது ஆதலின், இங்கே குறிப்பிடும் மதி நாம் காணும் சந்திரன் போன்று பிராகிருத (பிராகிருதம் – அழியத் தக்கது) சந்திரன் அல்லன் என்பது தெளியத்தக்கது. அன்றியும் ஒரு கலைப் பிறையாதலின் களங்கத்திற்கு இடமில்லை என்பதுமாம்.

இறைவன் சுடலைப் பொடி பூசுதல்:

சர்வசங்கார காலத்து எல்லாவுலகமும் இறுதியாக இறைவனிடம் ஒடுக்கப் பெறும்போது நிகழ்வது, மகாசங்காரமாவது. பஞ்ச கலைகளிலும் அடங்கிய எல்லாப் புவனங்களையும் சங்கரிக்கின்ற நிலை. அப்போதுதான் எல்லாம் சுடலைக் காடாகும்.

உள்ளங்கவர்தல்: அவனையன்றி உளங்கள் அறியாவாறு ஆட்கொள்ளுதல்.

ஏடு-இதழ்.

 மலரான்-பிரமன்.

பிரமன் வழிபாடு செய்த தலமாதலின் இறைவற்குப் பிரமபுரீசர் என்பதும் தலத்திற்குப் பிரமபுரம் என்பதும் பெயராயிற்று. பிரமாபுரம் எனவே பிரமன் வழிபட்ட தலம் என்பது விளங்குதலின் மலரான் என்பது பிரமனைக் குறியாது என்றும், இந்நாயனாரே முற்காலத்து ஏடுடைய மலரால் பூசித்ததை  இங்ஙனம் கூறினார் என்றும் சதாசிவச் செட்டியாரவர்கள் கருதினார்கள்.இந்த சொல் இருபொருள் தரும் சொல்லாகக் குறிக்கப் பட்டுள்ளது. இதழ்களை உடைய தாமரை மலரில் உள்ள பிரமன் என்றும், இதழ்களை உடைய தாமரை மலரால் என்றும் இருவகைப் பொருள் கொள்ளலாம். மலரால் எனக் கொண்டு காயத்தாலும், பணிந்து என்றதனால் மனத்தாலும், ஏத்த என்றதனால் வாக்காலும் ஞானசம்பந்தப்  பெருமான் முன் செய்த வழிபாடுகளைக் குறிப்பதாகவும் சிலர் சொல்வர்.

 பீடு-பெருமை.

மேவிய-தாமே விரும்பி எழுந்தருளியுள்ள. இறைவன் நித்யசுதந்திரன் ஆதலின் இங்ஙனம் கூறப் பெற்றது.

 பெம்மான்-பெருமான் என்பதன் திரிபு. கள்வன் பெருமானாகிய இவன் அன்றே எனக் கூட்டுக. ஏறி, பூசி என்பன பெயர்ச்சொற்கள்.

 இத் திருப்பாடலுக்கு உரை எழுதிய கயப்பாக்கம் திரு.சதாசிவச்செட்டியார் அவர்கள்

`விடையேறி` என்பது நித்யத் தன்மையை வேண்டிய அறக்கடவுளை வெள்விடையாகப் படைத்து ஊர்தியாகக் கொண்டதால் சிருஷ்டியும், `மதிசூடி` என்பது சந்திரனுக்கு அபயம் தந்து திருமுடியில் ஏற்றிக் காத்ததால் திதியும், `

பொடிபூசி` என்பது சர்வசங்காரகாலத்து நிகழ்ச்சியை அறிவித்தலால் சங்காரமும்,

`கள்வன்` என்பது இறைவன் எல்லா உயிர்களிடத்தும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தும் அவைகள் வினைப்போகங்களை நுகர ஒளித்து நிற்பதால் திரோபவமும், (மயக்கம், சிவனின் அருட்செயல்)

`அருள்செய்த` என்பது அனைவருக்கும் அருள் செய்யும் அநுக்கிரகமும் ஆகிய ஐந்தொழிலையும் விளக்கும் குறிப்பு என்பார்கள்.

 ஸ்ரீமத் செப்பறைச் சுவாமிகள் அவர்கள், `தோடுடைய செவியன்` முதலாயின இறைவனது எண்குணங்களாகிய சிறப்பு இயல்புகளை உணர்த்துவன என்றும், `பிரமாபுரம்` `விடையேறி` முதலியன இறைவனது தசாங்கங்களைக் குறிப்பால் உணர்த்தி நிற்பன என்றும், `விடையேறி` `பொடிபூசி` `உள்ளம் கவர்கள்வன்` என்பன முறையே இறைவனுடைய மூன்று திருமேனிகளாகிய உருவம், அருஉருவம், அருவம் என்ற மூன்றையும் குறித்து நிற்பன என்றும், எழுதியுள்ளார்கள்.

 சேக்கிழார் சுவாமிகள் `மறைமுதல் மெய்யுடன் எடுத்த எழுதுமறை` என்பதால் பிரணவத்தின் முதலாகிய ஓங்காரத்தைச் சிவசக்தியின் உண்மைச் சொரூபமாகிய தகரவித்தையின் அடையாளமாகிய `த்` என்பதோடு சேர்த்து `தோ` என்று தொடங்கியதாகக் குறிப்பிடுவார்கள்.

 பன்னிரண்டாம் திருமுறையில் `உலகெலாம்` என்று முடிவதனையும் இதனோடு சேர்த்துத் திருமுறை முழுவதுமே வேத மூலமாகிய பிரணவத்துள் அடங்கியது என்பது குறிப்பு.

 தேவாரத்திற்கும் வேதத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமையை உணர்த்த, வேதம் பயின்ற மரபில் வந்து தமிழ்வேதம் தந்த இவர்கள், “தத் ஸவிதுர் வரேண்யம் பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி தியோ யோ ந: ப்ரசோ தயாத்” என்ற காயத்திரி மந்திரத்தின் முதலெழுத்தாகிய தகரத்தின் மீது பிரணவத்தின் முதல் எழுத்தாகிய ஓகாரத்தைச் சேர்த்துத் தொடங்கியிருப்பது அறிந்து இன்புறற்குரியது.

குருவருள்: `தோடுடைய செவியன்` என்றமையால் அம்மையப்பரே உலகுக்கு அம்மையப்பர் என்பதை முதலில் உணர்த்தி, அதனால் ஒருதெய்வ வழிபாட்டை நிலைநிறுத்துகிறார் ஞானசம்பந்தர். தோடுடைய செவியே `ஓம்` என்ற பிரணவ சொரூபமாய் உள்ளதையும் காட்டி அருளுகிறார்.

சொரூபசிவம் மூவகை ஆன்மாக்களுக்கும் மூவகையால் அநுக்கிரகித்து மும்மலங்களையும் போக்கி அருள் என்ற அமுதத்தை ஊட்டி அருளும் முறையில், சகலான்மாக்களுக்குப் படர்க்கையில் ( பேசுபவர், கேட்பவர், பேசப்படுபவர் ஆகியவற்றில் பேசப்படுவரைக் குறிக்கும்) தோன்றிப்புரியும் குருவருளைக் குறிப்பதாகுமென்று `குரு அருளும்` (அகத்தியர் தேவாரத் திரட்டு) என்ற பாடலும் குறிக்கிறது.

 “ஏடுடைய மலரான் முனைநாட் பணிந்தேத்த அருள்செய்த பீடுடைய பிரமாபுரம்” என்பது பிரமன் பூசித்தமைக்கு இரங்கிய பெருமான் அருள் செய்ததையே குறிக்கும்.

இதை உணர்த்த வருவார்  போன்று ‘சேவுயரும் திண்கொடியான் திருவடியே சரண்’ என்று சிறந்த அன்பால் நாவியலும் மங்கையொடு நான்முகன்தான் வழிபட்ட நலங்கொள் கோயில்` எனப் பிள்ளையார் மேகராகக் குறிஞ்சிப் பண் பாடலிலும் விளக்கியுள்ளார்.

இந்தப் பாடலில் உணர்த்தப் படும் பொருள்களான, தோடு, இடபம், வெண்மதி, சுடலைப்பொடி, ஆகிய அனைத்தும் வெண்மை நிறம் உடையன. அம்மை பிள்ளையாருக்கு ஊட்டிய பாலும், உடன் சேர்ந்த ஞானமும் வெண்மையானவை என்று சான்றோர் கூறுவர்.

அறியாமையை இருளுக்கும், ஞானத்தை வெண்மைக்கும் ஒப்பிடுவது வழக்கம்.  வெள்ளை நிறம் கொண்ட பாலையும், ஞானத்தையும் உமையம்மை வாயிலாகப் பெற்ற ஞானசம்பந்தப் பெருமானுக்கு வெண்மை நிறப் பொருள்களே கண்ணில் பட்டது போலும். பெருமானின் அடையாளங்களாக பாம்பு, ஆமை, ஓடு, கோவண ஆடை, கங்கணம், செஞ்சடை முதலியன இருப்பினும், வெண்மையான நிற பொருள்களை மட்டும் கூறி இறைவனை அடையாளம் காண்பது இப்பாடலின் நயம்.

குணங்கள், இராஜசம், தாமசம், சத்வம் என்று மூன்றாகச் சொல்லுவது வழக்கம். இவைகளை முறையே செம்மை, கருமை, வெண்மை ஆகிய நிறங்களால் குறிப்பிடுவர். வெண்மை நிறம் கொண்ட பால் ஊட்டப்பட்ட குழந்தை, சத்வ குணம் நிரம்பப் பெற்று வெண்மையான பொருள்களை அடையாளம் காண்பது இயல்புதானே.

பாடலின் முதல் அடியில் பத்து சொற்களும், இரண்டு, மூன்றாவது அடிகளில் ஒன்பது சொற்களும், நான்காம் அடியில் எட்டு சொற்களுமாக 36 சொற்களில் இப்பாட்டு அமைந்துள்ளது. சைவசமய நெறியை உணர்த்தும் 36 தத்துவங்களை குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

இறைவனின் எண் குணங்களை இப்பாடல் உணர்த்துகிறது என்பது சில சான்றோர் கருத்து.

1.      செவி மூலம் அடியரின் வேண்டுகோள் அனைத்தையும் ஏற்று அருளும்,

பேரருள் தன்மை உணர்த்தப் படுகிறது. பேரருளுடைமை

2.      விடையை வாகனமாகக் கொண்டுள்ளது, இறைவன் தன்வயத்தனாக இருக்கும் தன்மை வெளிப்படுகிறது. தன்வயத்தனாதல்

3.      தூவெண்மதியில் உள்ள ‘தூ’ என்ற சொல்  இறைவன் தூய உடம்பினனாக இருக்கும் தன்மை காணப்படுகிறது.

4.      மதி என்பதற்கு அறிவு என்று பொருள் கொண்டு, மதிசூடி என்றதனால், இறைவனின் முற்றும் உணர்ந்தறியும் ஆற்றல் கூறப்படுகிறது. முற்றறிவுடைமை.

5.      பொடிபூசி – வரம்பிலா இன்பமுடையவன். வரம்பிலின்பமுடைமை

6.      உள்ளம் கவர் கள்வன் – இறைவன் இயற்கை உணர்வு உடையவனாகவும், பாசங்களிலிருந்து நீக்கம் உடையவனாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. இயற்கை உணர்வு,

7.      பிரம்மபுரம் – அளவிலா ஆற்றல் உடைமை.

இப்பாடல் இறைவனின் ஐந்தொழிலையும் உணர்த்துகிறது என்று பொருள் சொல்வாரும் உண்டு.

1.    தரும தேவதை என்றும் நித்தியமாக இருக்கும் தன்மை வேண்டியதால், அதனை இடபமாக மாற்றி, தனது வாகனமாக் கொண்டார் என்பதும் குறிப்பு.ஆகவே இது படைக்கும் தொழிலைக் குறிப்பது.

2.   வெண்மதி சூடி சந்திரனைக் காத்த செய்கை, காக்கும் தொழிலைக் குறிக்கின்றது.

3.   சுடலைப் பொடி என்ற சாம்பல் பெருமானின் அழித்தல் தொழிலைக் குறிப்பது.

4.   கள்வன் தான் திருடிய பொருளை பிறர் அறியாமல் மறைத்து வைத்திருப்பான், என்பதால்  ‘உள்ளம் கவர் கள்வன்’ என்று மறைத்தல் தொழில் உணர்த்தப் படுகிறது.

5.   பிரம்மனுக்கு அருள் செய்த தன்மையைக் கூறி இறைவனின் அருளும் தொழில் உணர்த்தப் படுகிறது. (கயப்பாக்கம் சதாசிவம் செட்டியார் உரை)

விடைஏறி மதிசூடி என்ற தொடர்கள் இறைவனின் உருவத்தன்மையையும், பொடிபூசி என்பது தன் திருமேனியை மறைத்துக் கொள்வதாக எண்ணி அருவுருவத்தையும், கள்வன் மறைந்து நிற்பான் என்று அருவத்தையும் குறிக்கும் என்ற விளக்கமும் உண்டு.

மணிவாசகப் பெருமான் திருவெம்பாவையில் இறுதிப் பாடலில் இறைவனது ஐந்து தொழில்களையும் குறிப்பிடுவதை இங்கு ஒப்பு நோக்கலாம்.

உயிர்கள் தோன்றுவதற்கு காரணமான பாதங்கள் என்று படைத்தலையும்,

உயிர்களை காக்கும் பூங்கழல்கள் என்று காத்தல் தொழிலையும்,

மாலும் அயனும் காணாத புண்டரீகம் என்று மறைத்தலையும்,

யாம் உய்ய ஆட்கொண்டருளிய பொன்மலர்கள் என்று அருளுவதையும்,

குறிப்பதைக் காணலாம்.

தோடு, விடை  என்பவை அஃரிணை யாகவும், செவியன் என்பது உயர்திணையாகவும் கொண்டு, இந்த இரண்டு நிலைகளிலும் நிற்பவன் இறைவன் என்று குறிப்பால் உணர்த்தினார்.

மேலும் இப்பாடல் பிரிக்கப் படாமல் சீர்கள் அமைந்துள்ள முறையிலேயே அமைத்துப் படித்தால், இன்னும் சில உண்மைகள் நமக்குப் புலப்படும்.

பாடலின் நான்கு வரிகள், பெருமானை அடைய உதவும் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்பதை உணர்த்துகிறது. ஒவ்வொரு வரியில் உள்ள ஐந்து சீர்கள், ஐந்தொழிலையும், ஐந்தெழுத்தையும், ஐந்து மலங்களையும், (ஆணவம்  கன்மம், மாயை, மாயேயம், திரோதானம்) ஐந்து காரணக் கடவுளர்களையும், (பிரமன், திருமால், உருத்திரன், மகேசன், சதாசிவம்) என்பவற்றையும் குறிப்பதாகக் கொள்வர்.  ஒவ்வொரு வரியிலும் மெய்யெழுத்து நீங்கலாக உள்ள 18 எழுத்துக்கள் இருக்கும் தன்மை, பதினெண் வித்தைகளின் தன்மையைக் குறிப்பதாகவும் கொள்ளலாம்.

`தோடு கூற்று பித்தா மூன்றும் பீடுடைத்தேசிகன் பேரருள் ஆகும்` என்பதால் இது ஞானதேசிகனது திருவருட்டிறத்தை விளக்குவதாகும். (அகத்தியர் தேவாரம்)  

தாதையார் கேட்ட வினாவிற்கு பதிலளிக்கும்படியாக இந்தப் பதிகம் அமைந்துள்ளது. அதுமட்டுமல்லாமல் அருள் ஞானத்தை தமக்குக் கொடுத்த இறைவனை துதிப்பதாகவும், உலக உயிர்களுக்கு மெய்ஞ்ஞான உணர்வினை ஊட்டுவதற்காகவும் ஆகும். வேதம் சுர ஒலியால் இசைக்கப் படுவது. சுர இயல்பை எழுத முடியாது. தவறு ஏற்படும்படி இசைத்தால் குறித்த பயனும் தராது. ஆகையால் பிள்ளையார் இதனை தாம் பயின்ற மறை வழியாகத் தந்தையாருக்குக்  கூறாமல், எழுது மறையாக்கி தமிழில் உரைத்தார். இதையே முன் பாட்டில் “இருக்கு மொழிப் பிள்ளையார்” என்று சேக்கிழார் சுவாமிகள் பதிவு செய்தார். எழுதும் மறையைத் தமிழில் தொடங்கும்போது, வேதம் எவ்வாறு பிரணவத்தில் தொடங்குகிறதோ, அதே போன்று ‘தோடு’ என்ற முதல் சொல்லில் ஓகாரத்தை அருளினார் பிள்ளையார்.

அருநெறியமறை வல்லமுனியகன் பொய்கையலர்மேய
பெருநெறியபிர மாபுரமேவிய பெம்மானிவன்றன்னை
ஒருநெறியமனம் வைத்துணர்ஞானசம் பந்தன்னுரைசெய்த
திருநெறியதமிழ் வல்லவர்தொல்வினை தீர்தல்எளிதாமே.

பொழிப்புரை :

அருமையான நெறிகளை உலகிற்கு வழங்கும் வேதங்களில் வல்ல பிரமனால் படைக்கப்பட்டதும், அகன்ற மலர் வாவியில் தாமரைகளையுடையதும் ஆகிய பிரமபுரத்துள் மேவிய முத்தி நெறி சேர்க்கும் முதல்வனை, ஒருமைப்பாடு உடைய மனத்தைப் பிரியாதே பதித்து உணரும் ஞானசம்பந்தன் போற்றி உரைத்தருளிய திருநெறியாகிய அருநெறியை உடைய தமிழாம் இத் திருப்பதிகத்தை ஓத வல்லவர்களின் பழவினைகள் தீர்தல் எளிதாகும். ஊழ்வினை தீர்வதற்குரிய மார்க்கங்கள் பல இருப்பினும், இத்திருப்பதிகத்தை ஓதுதலே எளிமை வாய்ந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அருநெறிய மறைவல்ல முனி - அருமையான நெறிகளை வகுக்கும் மறைகளில் வல்ல முனிவனாகிய பிரமன்.

அலர்மேய அகன் பொய்கை பிரமாபுரம் மேவிய பெருநெறிய பெம்மான் இவன்றன்னை –

தாமரைகள் பொருந்திய அகன்ற பொய்கையை உடைய பிரமாபுரத்தில் விரும்பியிருந்த முத்திநெறி சேர்க்கும் முதல்வனை.

 ஒருநெறிய மனம் - ஒன்றுபட்ட மனம். மனம் ஐந்து வழியாகவும் அறிந்தவற்றை வழியடைத்தகாலத்தும் சென்று பற்றித் தன்மயமாயிருப்பது. ஒன்றாகலின் அங்ஙனம் செல்லாது ஒருங்கிய மனத்தை ஈண்டு விதந்தார்கள்.

 வைத்து - பிரியாதே பதித்து.

 திரு நெறியதமிழ் - சிவ நெறியாகிய அருநெறியையுடைய தமிழ்.

 தொல் வினை - பழமையாகிய வினை; அநுபவித்துக் கழிக்க வேண்டிய எஞ்சி நிற்கும் பழவினை.  இங்ஙனங் கூறியது, யான் நுகர்கிறேன் என்ற துன்பம் தெரியாமல் கழிக்கப்படுதலை. இதனால் பழவினை நீக்கமே இப்பதிகப் பயன் என்று உணர்த்தியவாறு. மற்ற வினைகள் ஒழிவதால் பிறவிக்கு வித்தாகிய வினை இல்லை. ஆகையால் இனி பிறவி இல்லை, முத்தி ஒன்றே என்ற பொருள் படும்படி கூறினார்.

வழிபாட்டாலும், தேவாரத் திருப்பதிகங்களை ஓதுவதாலும் பழவினை (சஞ்சிதம்), வரு வினை - மேல் எதிர்காலத்து வருவினை, (ஆகாமியம்), இப்பிறப்பில் நாம் அநுபவிக்க இருக்கும் வினை, (பிராரத்தவினை) ஆகிய இவையெல்லாம் தீரும் என்பது ஆளுடைய பிள்ளையாரின் அறிவுரை. 

"வல்லதோர் இச்சையினால் வழிபாடிவை பத்தும் வாய்க்கச் சொல்லுதல் கேட்டல் வல்லார் துன்பம் துடைப்பாரே". இதுபொதுவாக வினையினால் வரும் துன்பம் நீங்கும் என்கிறது. 

இக் கடைசிப் பாடலில், தொல்வினை - பழவினை தீர்தல் எளிதாம் என்று அறிவித்து உள்ளதைக்  காண்க.

குருவருள்: வேதம் உலகினருக்கு வேண்டிய பொது அறங்கள் பலவற்றைச் சொல்வது ஆதலின், அதை இங்கு அருநெறிய மறை என்றார். ஆகமம் சத்திநிபாதர்க்குரிய சைவ நுட்பங்களைச் சொல்வது ஆதலின், அதனை இங்கு அவற்றின் மேம்பட்டது எனும் பொருளில் பெருநெறி என்று கூறினார். ஒருநெறி அல்லது ஒரு சமயம் என்றால் அஃது உலகினர் அனைவருக்கும் பயன்தரத் தக்கதாய் இருத்தல் வேண்டும். அதுபற்றியே ஞானசம்பந்தர் உலகினருக்கு அருநெறிப் பயனும் சத்திநிபாதர்க்கு பெருநெறிப்பயனும் உணர்த்தினார். ஆயினும் அருநெறியும் பெருநெறியும் ஒருநெறியே என்பதையும் அதுவே திருநெறி என்பதையும் உணர்த்தியருளினார். இக்கருத்தைத் திருமந்திரமும்

திருநெறி யாவது சித்தசித் தன்றிப்
பெருநெறி யாய பிரானை நினைந்து
குருநெறி யாம்சிவ மாநெறி கூடும்
ஒருநெறி ஒன்றாக வேதாந்தம் ஓதுமே.

என உணர்த்துவது காண்க. பீடுடைத்தேசிகன் செயல் திருநோக்கால் ஊழ்வினையைப் போக்குதல் எனவே தேசிகன் பேரருள் தொல்வினை தீர்த்தல் ஆயிற்று. `தோடு கூற்று பித்தா மூன்றும் பீடுடைத் தேசிகன் பேரருளாகும்` என்பது அபியுக்தர் வாக்கு.

ஒரு நெறிய மனம் வைத்துணர் ஞானசம்பந்தன்:  ஆளுடைய பிள்ளையாரின் பிறப்பிற்கு முன் இருந்த நிலை என்ன, பின் வந்த நிலை எது என்று கேட்டால், நிலைகள் இரண்டிற்கும் அடிப்படை நெறி ஒன்று உள்ளது. அந்நெறியின் ஒரு பகுதியை தன் அவதாரத்திற்கு முன்னும், பின் நிலையை பிரம்மபுரத்தில் பிறந்த பிறப்பின் மூலம் அறிந்துக் கொண்டார் என்று சொல்ல இடமுண்டு. அமுதப்பால் உண்டபின், யாரளித்த பாலை நீ உண்டாய் என்ற கேள்விக்கு விடையளிக்கும் விதமாக, தம் திருமேனி வழியாகச் சொல்வதை சேக்கிழார் பெருமான் நமக்குக் காட்டுகிறார்.

‘………………………………………காலெடுத்தே

 அச் சிறிய பெருந்தகையார் ஆனந்தக் கண்துளி பெய்து ,

 உச்சியினில் எடுத்தருளும் ஒரு திருக்கை விரல் சுட்டி’  (1971)

நான் இதுவரை அறிந்ததும், இனி அறிந்து விளக்கப் போகும் நிலையும் இரண்டாக இருந்தாலும், நெறியால் ஒன்றே என்று, ‘ஒருநெறிய மனம் வைத்துணர் ஞானசம்பந்தன்’ என்றார். ஒரு காலை ஊன்றியும், ஒரு விரலை உயர்த்திச் சுட்டியும் இவ்வாறு உணர்த்தினார்.

ஒரு நெறி என்று குறிப்பிட்டது , இரு நிலைகளைக் கொண்ட ஒரு நெறியை இரு பிறவிகளைக் கொண்ட ஒருவர், தம் முன்னைப் பிறவியில் அந்நெறியின் ஒரு பாதியை செய்து முடித்தேன் என்ற வகையில் ஒரு காலை ஊன்றியும், இப்பிறவியில் அடுத்த பாதியைச் செயல் படுத்த வேண்டும் என, நான் உணர்த்த வரும் நெறி ஒன்றே என்று விளங்க ஒரு விரல் உயர்த்தியும், காட்டினார் சம்பந்தப் பெருமான்.

அரு நெறியை உடையது மறை, பெரு நெறியை உடையது பிரமாபுரம். மறை தந்த அருநெறி  முன்னது, பிரமாபுரம் விளக்கும் பெருநெறி பின்னது. இரண்டையும் இணைத்து நிற்பவன் பெருமான். சம்பந்தப் பெருமான் தன்னுடைய தொண்டினைக் கூற முற்படும்போது அதை ‘திருநெறி’ என்றார். அதனை வெளிப்படுத்த  உதவும் மொழியை ‘ திருநெறிய தமிழ்’ என்றார். (சிவ நெறி காட்டும் தமிழ்)அருநெறி, பெருநெறி, திருநெறி என்ற மூன்றும் ஒன்றன் வழி ஒன்றாக வளர்ச்சியில் வருபவை. இம்மூன்றையும் ஒன்றாகக் கொள்ளும்போது முன் இரண்டையும் இணைத்து ஒரு நெறி என்று அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பெருநெறிய பிரம்மாபுரம், என பெருநெறியையும், பிரம்மாபுரத்தையும் இணைத்து ஞானசம்பந்தப் பெருமான் கூறியதில் ஒரு சிறப்புண்டு. பிரம்மாபுரம் பன்னிருமுறை கடல் கோளால் தாக்கப் பெற்றது. பன்னிரண்டு முறையும் அழியாமல் தன்னை, தன் தனித்தன்மையை நிலைநாட்டிய பெருமை இவ்வூருக்கு உண்டு.

“…………………………………………….………ஆலித்து

மன்னிருகால் வேலைவளர் வெள்ளத்து உம்பரோடும்

பன்னிருகால் நீரில் மிதந்தவூர்”

என்று நம்பியாண்டார்நம்பி ஆளுடைய பிள்ளையார் திருவுலாமாலையில் பாடியதைக் காண்க. பன்னிரண்டு முறை தாக்கப் பெற்றும், ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு சிறப்பு பெற்று, தன்னை விளங்குமாறு செய்துக் கொண்டது இந்த பிரமாபுரம் என்ற குறிப்பினை நம்பியாண்டார் நம்பி அவர்கள் உணர்த்துகிறார்.

தெய்வத் திருமுறைகளில் முதல் பதிகமாக வரும் இப்பதிகம் மேற்சொன்னவாறு பல சிறப்புகளை தன்னகத்தே கொண்டது.

திருவெம்பாவை

மாணிக்கவாசகரின்  திருவெம்பாவை

மணிவாசகப் பெருமான் பல தலங்களையும் வணங்கிக் கொண்டு, திருவண்ணாமலை அடைந்தார். இம்மலைதான் அன்று அனல் வடிவமாய் அண்ண முடியாததாய் இருந்தது, ஆனால் இன்று பெருவாழ்வு பெற்று காட்சி அளிக்கின்றது என்று எண்ணி மகிழ்ந்து நகரினுள் புகுகிறார். ஆலயத்தைக் காண்கிறார். இறைவனை எண்ணி வாழ்த்துகிறார்.

அடிகளார்  திருவண்ணாமலையை அடைந்த காலம் மார்கழி மாதம் திருவாதிரைக்கு முந்திய பத்து நாளாக இருக்கலாம். பெண்டிர் பலரும், விடியற்காலையில் எழுந்து, வீட்டையும் முற்றத்தையும் கூடி மெழுகிக் கோலமிட்டு விளக்கு ஏற்றி வைத்துவிட்டு, குளத்திற்கு நீராடச் செல்கின்றனர். அவர்கள் நீராடச் செல்லும்போது அரன் புகழைப் பாடிக்கொண்டு செல்லும் காட்சியைக் காண்கிறார் நம் அடிகள். அந்நிகழ்ச்சிகளையே இங்கு திருவெம்பாவையாகப் பாடி நமக்கு அருளினார்.

‘எம்பாவாய்’ என்னும் தொடர் இப்பாடல்களின் இறுதியில் அமைவதால் இப்பதிகம் ‘திருவெம்பாவை’ எனப் பெயர்பெற்றது. . இதே போன்று மகளிர் விளையாட்டுகளைக் குறிக்கும் மற்ற திருவாசகப் பதிகங்களுக்கு, அப்பாடல்களின் இறுதித் தொடரே பெயராக வழங்கப்பட்டுள்ளது. திரு என்ற மங்கல மொழி சேர்க்கப்பட்டு திருவெம்பாவை என்று பெயர் கொண்டது. ஆகவே தெய்வத் தன்மையுடைய எம்பாவை என்று பொருள்படும்.

ஆண்டாள் பாடிய திருப்பாவையும், திருவெம்பாவையும் பாவைப் பாட்டுகள் என்று முன்னர் உரை கண்டவர்கள் உரைத்தனர். அது சரியான விளக்கமல்ல என்பதற்கு சில குறிப்புகள் கீழே காணலாம்.

1.  
     திருப்பாவை மார்கழி 30 நாட்களும் நிலவும் நோன்பு. திருவெம்பாவை திருவாதிரை முடிய பத்து நாட்கள் மட்டுமே மேற்கொள்ளப் படுகிறது.சைவர்கள் இதனை ஆதிரை விழா என்று கொண்டாடுவர். திருவாதவூரடிகள் புராணத்தில் இது கீழ்க்கண்டவாறு குறிக்கப் படுகிறது.

“மாதர்கொள் மாதரெல்லாம் மார்கழித் திங்கள் தன்னில்
ஆதிரைமுன் ஈரைந்தே ஆகிய தினங்கள் தம்மில்
மேதகு மனைகள் தோறும் அழைத்திருள் விடிவதான
போதிவர் தம்மிற் கூடிப் புனற்றடம் ஆடல் செய்வார்.”
 
ஆயர்பாடி மங்கையர் கண்ணனைக் கணவனாக அடைய வேண்டும் என்று விரும்பி பாடினர். இந்த நோக்கத்துடன் மார்கழித் திங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் வைகறையில் எழுந்து, நீராடி, மணலால் உமையம்மையின் பாவை நிறுவி, வழிபட்டு, கண்ணனைத் தாங்கள் மணக்கவேண்டும் என வேண்டினர். மாறாக திருவெம்பாவையில், சிவனடிமைத் திறம் மிக்க ஒருவனைக் கணவனாக அடைய வேண்டும் என்ற ஒரு வேண்டுகோள்தான் காணப்படுகிறது.

  இறைவனைக் கணவனாகப் பெற்று தழுவி இன்புறுதல் வைணவ நெறியில் காணப்படும் ஒன்று. சிவநெறிக்கு இது ஏற்புடையதன்று. 
  
இறை இன்பம் இவ்வுடம்பு இல்லாவிடினும் ஒளியுடம்பாய் வேறோர் உடம்பு கொண்டு நுகரப்படுகிறது என்பது அவர்கள் கொள்கை. ஆனால் சைவநெறியில் உயிர் இடையீடு ஏதுமின்றி இறைநிறைவில் ஒன்றாய்க் கலந்து அவ்வின்பத்தில் அழுந்தி நிற்பதே வீடு என்று பெறப்படும்.
  
பாவைப் பாடல்கள் நான்குசீர் கொண்ட அடிகள் 5 முதல் பத்து வரை உள்ள பாடல்கள். அடிகளார் இப்பதிகத்தை 8 அடிகள் கொண்ட பாடல்களாக அமைத்துள்ளார்.

ஆண்டாள் பாடல்களில் இறைவனைக் கண்டு காதலித்தது காணப்படுகிறது. காரைக்கலம்மையார்  தன் தசைபொதி உடம்பை சுமந்து நின்றது தன் கணவனுக்காக என்பதும், அவ்வுடம்பு கணவனுக்கு ஆகாது என்பதால் வேண்டிப் பேயுருவம் பெற்றதும் வரலாறு. சேக்கிழார் பெருமான் இப்பகுதியை மிக நயமுடன் அமைத்துள்ளார்.

“ஆன அப்பொழுது மன்றுள் ஆடுவார் அருளினாலே

மேனெறி உணர்வு கூர வேண்டிற்றே பெறுவார் மெய்யில்

ஊனடை வனப்பையெல்லாம் உதறி எற்புடம்பேயாகி

வானமும் மண்ணும் எல்லாம் வணங்கும் பேய் வடிவமானார்.”

இதன் நுண்பொருள் – இறையின்பத்தை நுகர்தற்கு இவ்வுடம்பு வேண்டப்படுவது அன்று, மற்றும் அவ்வுடம்பு அதற்குத் தடையாக நிற்கும் என்பதே.

இறையின்பம் உடம்பு கொண்டே நுகரப்படுவது என்றும், இறைவன் சிறப்புடைய ஓர் ஆடவன் (புருடோத்தமன்) என்பதால் அவன் இன்பத்தை நுகரும் அடியார்களில் பெண்களே மிகவும் தகுதி உடையவர் என்பர் மாயோன் நெறியினர். சிவநெறியில் அக்கொள்கையில்லை. ஆடவர், பெண்டிர் என்பது உடற்கூறு பற்றியது, உயிரின் கண் இல்லை என்பதும், இறையின்பத்தை நுகரும் அடியார்களிடத்து ஆடவர் மகளிர் என்ற இருபாலாரும் ஒப்ப உயர்ந்தவர் என்பது சிவ நெறி. ஆகையினால்தான் நாயகன் நாயகி பாவம் சிவநெறியில் இல்லை. ஞானத்தை நாயகி பாவம் என்று கூறாது, சன்மார்க்கம் என்றே குறிக்கப் பட்டது.

இறைவனைப் பாடி பணிந்து ஏத்துவதையே திருவெம்பாவை முழுதும் காணலாம். பக்தி செய்வதே முழுநோக்கம் என்று கொள்ளப்படுகிறது. அதற்கு எந்தவித சட்ட திட்டங்களும் வரன் முறைகளும் கூறப்படவில்லை. ஆனால் திருப்பாவையில் நோன்பும் அதற்குண்டான வரன்முறைகளும் கூறப்பட்டுள்ளது. ‘நெய்யுண்ணோம், பாலுண்ணோம், நாட்காலே நீராடி மையிட்டெழுதோம்,மலரிட்டு நாம் முடியோம்’ என்ற திருப்பாவைப் பதிவைக் காண்க.

தேவர்களுக்கு எடுக்கும் விழாக்கள் நிறைமதி நாளை ஒட்டி வருவன. சிவனுக்கு உரிய திருவாதிரை நாளோடு கூடிவருவது மார்கழி மாதத்தில் ஆகும். அரசனுக்குரிய விழா நாடு பூராவிற்கும் என்பதுபோல, முழுமுதல் தலைவனான சிவனுக்கு உரிய விழாத் திங்கள் மார்கழி ஆகையால், இம்மாதம் சிறந்ததாயிற்று. தேவர்கள் அனைவருக்கும் உரியதாயிற்று. தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி திருவாதிரை விழாவைச் சிறக்கச் செய்வர் என்பதை கீழ்க்கண்ட சேந்தனார் திருப்பல்லாண்டு விளக்கும்

ஆரார் வந்தார் அமரர் குழாத்தில்

அணியுடை ஆதிரை நாள்

நாராயணனொடு நான்முகன் அங்கி

இரவியும் இந்திரனும்

தேரார் வீதியில் தேவர்குழாங்கள்

திசையனைத்தும் நிறைந்து

பாரார் தொல்புகழ் பாடியும் ஆடியும்

பல்லாண்டு கூறுதுமே.

ஆகவே திருவெம்பாவையின் அடிப்படைக் கருத்து இளமகளிர் நீராடுதல். முதல் 8 பாடல்கள் மகளிர் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பிக் கொண்டு எல்லாருமாகச் சேர்ந்து இறைவன் புகழைப்பாடிக் கொண்டு நீராடச் செல்வதைக் குறிக்கும். 11ஆம் பாடல் முதல் 20ஆம் பாடல் வரை நீராடுதல் கூறப்படுகிறது.

தாண்டகச் சதுரர்

தாண்டக வேந்தர்

அரியானை அந்தணர்தம்  சிந்தையானை
    அருமறையின் அகத்தானை அணுவை யார்க்கும்
தெரியாத தத்துவனைத் தேனைப் பாலைத்
    திகழொளியைத் தேவர்கள்தங் கோனை மற்றைக்
கரியானை நான்முகனைக் கனலைக் காற்றைக்
    கனைகடலைக் குலவரையைக் கலந்து நின்ற
பெரியானைப் பெரும்பற்றப் புலியூரானைப்
    பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே.

திருநாவுக்கரசர் அருளிய நான்காம் திருமுறைப் பதிகங்கள் அனைத்தும் பண் அமைப்பு உடையன. இசைத்தமிழ் பாடல்களாக 10 பண்கள் நான்காம் திருமுறையில் காணப் படுகின்றன. ஐந்தாம் திருமுறை குறுந்தொகை என்ற அமைப்பிலும் ஆறாம் திருமுறை தாண்டகம் என்ற யாப்பு அமைப்பிலும் அமைந்துள்ளன. எனவே நான்காம் திருமுறை இசைத்தமிழ் எனவும் ஐந்து, ஆறாம் திருமுறைகள் இயற்றமிழ் எனவும் குறிக்கப்பட்டன. ஐந்தாம் திருமுறை பாடல்களை, நாதநாமக்கிரியை, மாயாமாளவகௌளை ஆகிய ராகங்களில் ஓதுவா மூர்த்திகள் பாடிவருகின்றனர். ஆறாம் திருமுறையான தாண்டகப் பாடல்களை சுத்தாந்தமாகப் பாடி வருகின்றனர்.

தாண்டக யாப்பு என்றால் என்ன? மிக எளிதாக சொல்ல வேண்டுமென்றால், ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆறு சொற்கள் அல்லது 8 சொற்கள் அமைவதே தாண்டகத்தின் இலக்கணம். ஆறுசீர்களில் அமையும் தாண்டகம் குறுந்தாண்டகம் என்றும் 8 சீர்கள் கொண்டது நெடுந்தாண்டகம் என்றும் கூறப்படுகிறது. எண்சீராக வருகின்ற தாண்டகப் பாடலில் அடிதோறும் மூன்று, நான்கு, ஏழு, எட்டு சீர்களை நீக்கி, மற்ற சீர்களை இணைத்து நோக்கினால், கொச்சகக்கலிப்பா யாப்புருவில் பாடல் அமைவதைக் காணலாம். (கற்பகம் பல்கலைகழக ஆறாம் திருமுறை வெளியீடு)

வண்ணங்கள் தாம்பாடி வந்து நின்று
    வலிசெய்து வளைகவர்ந்தார் வகையால் நம்மைக்
கண்ணம்பால் நின்றெய்து கனலப் பேசிக்
    கடியதோர் விடையேறிக் காபா லியார்
சுண்ணங்கள் தாங்கொண்டு துதையப் பூசித்
    தோலுடுத்து நூல்பூண்டு தோன்றத் தோன்ற
அண்ணலார் போகின்றார் வந்து காணீர்
    அழகியரே ஆமாத்தூர் ஐய னாரே      (6-9-1)

வண்ணங்கள் தாம்பாடி வலிசெய்து வளைகவர்ந்தார்
கண்ணம்பால் நின்றெய்து  கடியதோர் விடையேறிக்
சுண்ணங்கள் தாங்கொண்டு  தோலுடுத்து நூல்பூண்டு
அண்ணலார் போகின்றார் அழகியரே ஆமாத்தூர் .

இலக்கண முறையில் இன்னும் பல விளக்கங்கள் கூறப் படுகின்றன. எளிதாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு மேற்சொன்ன குறிப்பைப் பயன் படுத்தலாம்.

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் முதன் முதலாக தாண்டக யாப்பில் பாடல்களை அருளியவர் அப்பர் சுவாமிகள். அதனால் அவரை தாண்டகச் சதுரர் என்று சேக்கிழார் சுவாமிகள் போற்றுகின்றார். "தலைவரான பிள்ளையாரும் தாண்டகச் சதுரராகு அலர்  புகழ் அழைப்புகள் அரசும் கூட அங்கு எழுந்து  அருளக் கண்டு" என்பது சேக்கிழாரின் பெரியபுராணம். திருக்கடவூரில் குங்கிலியக்கலயரின் திருமடத்தில் அப்பரும் சம்பந்தரும் எழுந்து அருளிய போது இதைச் சேக்கிழார் பெருமான் குறிப்பிட்டுள்ளார். பின்பு வந்த கற்பனைக் களஞ்சியம் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள் நால்வர் நான்மணி மாலையில் தாண்டக வேந்தர் என்று அப்பரைப் போற்றுகிறார். இத் தாண்டகப் பதிகத்தில்தான் (6-23) தமிழை முதன் முதலாக முத்தமிழ் என்றும், தமிழரைத் தமிழன் என்றும் அடையாளம் கண்டவர்  நாவுக்கரசுப் பெருமான்.

ஆறாம் திருமுறையில்  99 திருத்தாண்டகப் பதிகங்கள் காணப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் நெடுந்தாண்டகம் அமைப்பை சேர்ந்தது. சிவ சம்பந்தப் பட்டதால் திரு என்று இணைத்து திருத்தாண்டகம் என்று வழங்கப்படுகிறது

ஆறாம் திருமுறையில் முதல் இரண்டு திருப்பதிகங்கள் தில்லையில் அருளப்பட்டன. முதல் திருப்பதிகத்தை பெரிய திருத்தாண்டகம் என்றும் இரண்டாவதை ‘புக்க திருத்தாண்டகம்’ என்றும் சான்றோர் குறித்துள்ளனர்.

தொடர்ந்து வரும் ஐந்து திருப்பதிகங்களும் திருவதிகையில் பாடப் பெற்றன. மூன்றாவதாக உள்ளது ஏழைத் திருத்தாண்டகம் என்றும் நான்காவது அடையாள திருத்தாண்டகம் என்றும், ஐந்தாவது போற்றித் திருத்தாண்டகம் என்றும் ஆறாவது திருவடி திருத்தாண்டகம் என்றும் ஏழாவது காப்புத் திருத்தாண்டகம் என்றும் சொல்லப் படுகிறது. மற்ற பதிகங்களுக்கு இது போன்ற சிறப்புப் பெயர் கொடுக்கப் படவில்லை. இறுதியில் வரும் எட்டு திருப்பதிகங்கள்   சிறப்புப் பெயர் பெற்ற தாண்டகப் பதிகங்கள்.

இதன் பெயர்கள் முறையே ஷேத்திரக் கோவை திருத்தாண்டகம், அடைவுத் திருத்தாண்டகம், பலவகைத் திருத்தாண்டகம், நின்ற திருத்தாண்டகம், தனித்திருத்தாண்டகம், திருவினா திருத்தாண்டகம், மறுமாற்றுத் திருத்தாண்டகம் என்பதாக 15 பதிகங்கள் ஆறாம் திருமுறையில் சிறப்புப் பெயர் பெற்ற தாண்டகப் பாடல்கள்.

இவைகளன்றி திருவாரூர் திருத்தாண்டகப் பதிகம் ஒன்றும், திருக்கைலாய திருத்தாண்டகப் பதிகங்கள் 3 ஆக நான்கு பதிகங்கள் போற்றித் திருத்தாண்டகம் என்ற பிரிவில் அமைந்துள்ளன. ஆகமொத்தம் 19 பதிகங்கள் சிறப்புத் தலைப்புடைய தாண்டகப் பதிகங்கள்.

நாம் இப்பொழுது சிறப்புப் பெயர் பெற்ற இந்தப்பதிகங்களைப் பற்றிய சில குறிப்புகளைக் காணலாம்.

பெரிய திருத்தாண்டகம்:

முன்பே குறிப்பிட்டபடி முதல் பதிகம் பெரிய திருத்தாண்டகம் என்று கூறப்படுகின்றது. முதல் பாடலில் பெரியானை என்றும் பெரும்பற்றப் புலியூரானை என்றும் பின்னர் பெருமானை, பெருந்தகையை, பெரும் துணையை, பெரும்பொருளை,பெரும்பயனை,பேரொளியை என்றெல்லாம் அப்பர் சுவாமிகள் குறிப்பதால் இப்பெயர் பெற்றது என நாம் உணரலாம். அது மட்டுமன்றி உலகம் அனைத்திற்கும் சிவபெருமானே பெரியவன் ஆகையினால் இந்தப் பதிகம் பெரிய திருத்தாண்டகம் என்று குறித்தனர்.

புக்க திருத்தாண்டகம்:

ஒவ்வொரு பாடலிலும் ‘புலியூர்ச் சிற்றம்பலமே புக்கார்தாமே’ என்று அமைத்துப் பாடியதால் இது இவ்வாறு அழைக்கப் படுகின்றது. மேலும் இறை நெறி கலைகள் அனைத்தும் அர்த்தஜாமத்தில் தில்லையில் ஒடுங்குவதாக குறிப்பிடப் படுவதால் இப்பெயர் பெற்றது என்றும் கூறலாம்‘ புக்க’ என்றால் புகுந்தது என்று பொருள்.

ஏழைத் திருத்தாண்டகம்:

மூன்றாவது பதிகம் இவ்வாறு அழைக்கப் படுகிறது. ஏழை என்பது செல்வமின்மை, வலிமை இன்மை, அறிவின்மை முதலியவற்றைக் குறிக்கும். இங்கு அப்பர்  பெருமான் அறிவில் ஏழையாகவே தம்மைக் குறிப்பிகிறார். சமண சமயம் சார்ந்து இருந்தபோது, அறிவு தெளிவின்றி இருந்தமையால் இப்பாடல்கள் அனைத்தும் ‘ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்தவாறே’ என்று முடிகிறது. ஆகவே இந்தப் பதிகம் இவ்வாறு பெயரிடப் பட்டது.

வெறிவிரவு கூவிளநல் தொங்க லானை

    வீரட்டத் தானைவெள் ளேற்றி னானைப்
பொறியரவி னானைப்புள் ளூர்தி யானைப்
    பொன்னிறத்தி னானைப் புகழ்தக் கானை
அறிதற் கரியசீ ரம்மான் தன்னை
    அதியரைய மங்கை யமர்ந்தான் தன்னை
எறிகெடிலத் தானை இறைவன் தன்னை
    ஏழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே

அடையாள திருத்தாண்டகம்:

இப்பதிகத்தில் உள்ள பாடல்கள் அனைத்திலும் இறைவனிடத்தில் உள்ள சந்திரன், கங்கை, சடாமகுடம் முதலிய இறை அடையாளங்களைப் பற்றியே குறிப்பிடுவதால் இவ்வாறு பெயரிடப் பட்டது. “உரிய அன்பினில் காண்பவர்க்கு உண்மையாம் பெரிய நல்லடை யாளங்கள் பேசினார்” என்ற சேக்கிழாரது விளக்கத்தினைக் காண்க . ( தி .12 திருஞான . 825)

“சந்திரனை மாகங்கை திரையால் மோதச்
    சடாமகுடத் திருத்துமே சாம வேத
கந்தருவம் விரும்புமே கபால மேந்து
    கையனே மெய்யனே கனக மேனிப்
பந்தணவு மெல்விரலாள் பாக னாமே
    பசுவேறு மேபரம யோகி யாமே
ஐந்தலைய மாசுணங்கொண் டரையார்க் கும்மே
    அவனாகில் அதிகைவீ ரட்ட னாமே”

போற்றித் திருத்தாண்டகம்:

பெருமானின் புகழை பதிகம் முழுவதும் போற்றி போற்றி என்று பல முறை கூறியதால் போற்றித் திருத்தாண்டகம் என இப்பதிகம் பெயர் பெற்றது. இத்திருப்பதிகத்தில்  82 போற்றிகள் வருகின்றன.

எல்லாம் சிவனென்ன நின்றாய் போற்றி

எரிசுடராய் நின்ற இறைவா போற்றி

கொல்லார் மழுவாட் படையாய் போற்றி

கொல்லுங்கூற் றொன்றை யுதைத்தாய் போற்றி

கல்லாதார் காட்சிக் கரியாய் போற்றி

கற்றா ரிடும்பை களைவாய் போற்றி

வில்லால் வியனரணம் எய்தாய் போற்றி

வீரட்டங் காதல் விமலா போற்றி.

திருவடித் திருத்தாண்டகம்:

இறைவன் திருவடியே எல்லாவற்றையும் இயக்குகிறது என்ற குறிப்பில் அவன் திருவடிச் சிறப்பை பாடல் தோறும் பலவாறாகக் குறிப்பிட்டு இருப்பதால் இப்பெயர் பெற்றுள்ளது. பின்னால் வந்த திருவடிப் புகழ்ச்சிகளுக்கெல்லாம் முன்னோடியாகத் திகழ்வது இந்த தாண்டகப் பதிகமே என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. அகத்தியர் தேவாரத்திரட்டில் திருவடி பெருமைக்கு இப்பதிகமே எடுத்தாளப்பட்டது.

அரவணையான் சிந்தித் தரற்றும்மடி
    அருமறையான் சென்னிக் கணியாமடி
சரவணத்தான் கைதொழுது சாரும்மடி
    சார்ந்தார்கட் கெல்லாஞ் சரணாமடி
பரவுவார் பாவம் பறைக்கும்மடி
    பதினெண் கணங்களும் பாடும்மடி
திரைவிரவு தென்கெடில நாடன்னடி
    திருவீரட் டானத்தெஞ் செல்வன்னடி
.

காப்புத் திருத்தாண்டகம்:

இவை இறைவனுடைய காப்புக்கள் (இடங்கள்) என்றே எல்லாப் பாடல்களும் முடிவதால் இவ்வாறு பெயர் பெற்றது. இறைவன் நீங்காது உறையும் இடங்களை உணர்த்திய திருத்தாண்டகம் இது என்பதாகும். இப்பாடல்களில் முதற்கண் வீரட்டானத்து இறைவரை வணங்கி, பின் மற்ற தலங்களையும் நினைவு கூர்ந்து வணங்கும் பாங்கு மகிழத்தக்கது.

“செல்வப் புனற்கெடில வீரட்டமும்
    சிற்றேமமும் பெருந்தண் குற்றாலமும்
தில்லைச்சிற் றம்பலமுந் தென்கூடலும்
    தென்னானைக் காவும் சிராப்பள்ளியும்
நல்லூரும் தேவன் குடிமருகலும்
    நல்லவர்கள் தொழுதேத்து நாரை யூரும்
கல்லலகு நெடும்புருவக் கபால மேந்திக்
    கட்டங்கத் தோடுறைவார் காப்புக் களே”

இறுதியில் வரும் 70, 71, 93, 94, 95, 96, 97, 98  ஆகிய எட்டு திருப்பதிகங்களும் சிறப்புப் பெயர் பெற்ற திருப்பதிகங்கள் ஆகும். இவை முறையே சேத்திரக்கோவை திருத்தாண்டகம், அடைவுத் திருத்தாண்டகம், பலவகைத் திருத்தாண்டகம், நின்ற திருத்தாண்டகம், தனித் திருத்தாண்டகம், திருவினா திருத்தாண்டகம், மறுமாற்றுத் திருத்தாண்டகம், என்று அழைக்கப் படுகின்றன.

சேத்திரத் திருத்தாண்டகம்:

 

இறைவன் எழுந்தருளிய தலங்கள் பலவாயினும் அங்கு எழுந்தருளியுள்ள இறைவன் ஒருவனே, அவன் கைலாய நாதனே என்று அப்பர் அருளிய பதிகம் இவ்வாறு பெயர் பெற்றது. சிவ தலங்களை நினைத்தலும், அவைகளின் திருப் பெயரைச் சொல்லுவதும் பெரும் பயன் தரக்கூடியவை என்று இத் திருப்பதிகத்தில் அவற்றை எடுத்துத் தொகுத்து ஓதியருளினார். பாவநாசத் திருப்பதிகத்தில் (4-15) இவ்வாறு அனைத்து தலங்களையும் குறிப்பிட்டுப் பாடியதைக் காணலாம். ‘மன்றுறைவார் வாழ் பதிகள் வழுத்து திருத்தாண்டகம்’ என்பது சேக்கிழார் வாக்கு.

“தில்லைச்சிற் றம்பலமுஞ் செம்பொன் பள்ளி
    தேவன் குடிசிராப் பள்ளி தெங்கூர்
கொல்லிக் குளிரறைப் பள்ளி கோவல்
    வீரட்டங் கோகரணங் கோடி காவும்
முல்லைப் புறவம் முருகன் பூண்டி
    முழையூர் பழையாறை சத்தி முற்றங்
கல்லில் திகழ்சீரார் காளத்தியுங்
    கயிலாய நாதனையே காண லாமே”
.

அடைவுத் திருத்தாண்டகம்:

அடைவு, முறைமை என்பன ஒரு பொருள் சொற்கள். முறைமை என்பது ஒரே தன்மை கொண்ட பொருள்களை தொடர்ந்து வரச் செய்தல். பள்ளி என வரும் தலங்களையும், வீரட்டானம், காடு, துறை, குடி, கோயில், என்று பெயர் ஒற்றுமையால் வகைப் படுத்தி  அருளிய பதிகங்கள் இவை. ஆகையால் இப்பதிகம் அடைவுத் திருத்தாண்டகம் என பெயர்  பெற்றது. அடைவு – புகலாக அடையும் இடங்கள். பிறவி வேதனைக்கு அஞ்சி உயிர்கள் வந்து அடையும் இடங்கள் சிவாலயங்கள். அத்திருத்தலங்கள் தொகுத்து இங்கே வழங்கப் படுகின்றன.

“பொருப்பள்ளி வரைவில்லாப் புரமூன் றெய்து
    புலந்தழியச் சலந்தரனைப் பிளந்தான் பொற்சக்
கரப்பள்ளி திருக்காட்டுப் பள்ளி கள்ளார்
    கமழ்கொல்லி யறைப்பள்ளி கலவஞ் சாரற்
சிரப்பள்ளி சிவப்பள்ளி செம்பொன் பள்ளி
    செழுநனி பள்ளிதவப் பள்ளி சீரார்
பரப்பள்ளி யென்றென்று பகர்வோ ரெல்லாம்
    பரலோகத் தினிதாகப் பாலிப் பாரே”
.

பலவகைத் திருத்தாண்டகம்:

பூந்துருத்தி, நெய்த்தானம், ஐயாறு, சோற்றுத்துறை, திருப்பழனம் முதலாய பல தலங்களின் பெயர்களைச் சொன்னால் பழவினை தீர்ந்து போகும், துயரங்கள் நீங்கும் என பல தலங்களின் வழி பாட்டுப் பயனைக் கூறுவதால் இது பலவகைத் திருத்தாண்டகம் என்று பெயர் பெற்றது.

நேர்ந்தொருத்தி யொருபாகத் தடங்கக் கண்டு
          நிலைதளர ஆயிரமா முகத்தி னோடு
பாய்ந்தொருத்தி படர்சடைமேற் பயிலக் கண்டு
          படஅரவும் பனிமதியும் வைத்த செல்வர்
தாந்திருத்தித் தம்மனத்தை யொருக்காத் தொண்டர்
          தனித்தொருதண் டூன்றிமெய் தளரா முன்னம்
பூந்துருத்தி பூந்துருத்தி யென்பீ ராகில்
         பொல்லாப் புலால் துருத்தி போக்க லாமே.

நின்ற திருத்தாண்டகம்:

பதிகப் பாடல்கள் பத்தும் ‘நின்றவாறே” என்று முடியும் தன்மை உடையன.பெருமான் எப்படி யெல்லாம் நின்று அருள் செய்கிறார் என்று அவர் நின்ற தன்மைகளைப் பாடுவதாக அமைந்துள்ளது. ஒன்றாய், உடனாய், வேறாய் நிற்கும் நிலைகளில் இப்பதிகம் ஒன்றாய் நிற்கும் நிலையை விளக்குகிறது. ஆகையால் இப்பதிகம்  இவ்வாறு பெயர் பெற்றது. வேதத்தில்  திரு உருத்திரம் இவ்வாறு அமைந்துள்ளது.

‘ இருநிலனாய்த் தீயாகி நீரு மாகி
    இயமான னாயெறியுங் காற்று மாகி
அருநிலைய திங்களாய் ஞாயி றாகி
    ஆகாச மாயட்ட மூர்த்தி யாகிப்
பெருநலமுங் குற்றமும் பெண்ணும் ஆணும்
    பிறருருவுந் தம்முருவுந் தாமே யாகி
நெருநலையாய் இன்றாகி நாளை யாகி
    நிமிர்புன் சடையடிகள் நின்ற வாறே’

தனித் திருத்தாண்டகம்:

95,96வது பதிகங்கள் இவ்வாறு பெயரிடப் பட்டன. ‘அப்பன் நீ அம்மை நீ’ எனத் தொடங்குவது சிவபெருமானை முழுமுதல் தன்மையாகிய தனித் தன்மை பேசப் படுவதால் இப்பெயர் பெற்றது. அப்பர் பெருமான் தன்னை எவ்வாறெல்லாம் இறைவன் ஆட்கொண்டான் என்பதை விளக்கும் பாடல்கள் கொண்டது இப்பதிகம். சூலைதீர்த்து, சமண்தீர்த்து, உடலுறு நோய் தீர்த்து, வெந்துயரம் தீர்த்து என்றெல்லாம் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் எந்த ஒரு தலத்தையும் பற்றாமல் தனியே நிற்கும் பதிகம் என்பதாலும் இப்பெயர் நிலைத்தது.

‘அப்பன்நீ அம்மைநீ ஐய னும்நீ
    அன்புடைய மாமனும் மாமி யும்நீ
ஒப்புடைய மாதரும் ஒண்பொரு ளும்நீ
    ஒருகுலமும் சுற்றமும் ஓரூ ரும்நீ
துய்ப்பனவும் உய்ப்பனவுந் தோற்று வாய்நீ
    துணையாயென் நெஞ்சந் துறப்பிப் பாய்நீ
இப்பொன்நீ இம்மணிநீ இம்முத் து(ம்)நீ
    இறைவன்நீ ஏறூர்ந்த செல்வன் நீயே’

திருவினா திருத்தாண்டகம்:

‘அண்டம் கடந்த சுவடும் உண்டோ’ என்று ஐந்து பாடல்களில் வினா எழுப்புகிறார். மற்ற ஆறு பாடல்களிலும் பெருமானின் பெருமைகளைக் கண்டேன் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அறியான் வினாவும் , ஐய வினாவும் , அறிபொருள் வினாவும் ` என்னும் மூவகை வினாவுள் இஃது அறிபொருள் வினா .

‘அண்டங் கடந்த சுவடு முண்டோ
    அனலங்கை யேந்திய ஆட லுண்டோ
பண்டை யெழுவர் படியு முண்டோ
    பாரிடங்கள் பலசூழப் போந்த துண்டோ
கண்ட மிறையே கறுத்த துண்டோ
    கண்ணின்மேற் கண்ணொன் றுடைய துண்டோ
தொண்டர்கள் சூழத் தொடர்ச்சி யுண்டோ
    சொல்லீரெம் பிரானாரைக் கண்ட வாறே’

மறுமாற்றுத் திருத்தாண்டகம்:

நாவுக்கரசு சாமிகள் சமணத்திலிருந்து சைவம் சார்ந்த போது சமணர்களின் அறிவுரைப்படி மன்னன் அவரைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று பலரை அனுப்பி அவரை அழைத்து வரச் சொன்னான். அந்த சமயத்தில் பாடிய பதிகம் இவ்வாறு பெயர் பெற்றது. மன்னனை எதிர்த்து மறுமொழியாக சொன்னதே இப்பதிகப் பாடல்கள் என்பதால் பெயர்க் காரணம் கொண்டது. இப்பதிகத்தில்  சிவனடியார்களது பெருமை விளங்கப் பெறும்.

‘நாமார்க்குங் குடியல்லோம் நமனை யஞ்சோம்
    நரகத்தி லிடர்ப்படோம் நடலை யில்லோம்
ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோ மல்லோம்
    இன்பமே யெந்நாளுந் துன்ப மில்லை
தாமார்க்குங் குடியல்லாத் தன்மை யான
    சங்கரன்நற் சங்கவெண் குழையோர் காதிற்
கோமாற்கே நாமென்றும் மீளா ஆளாய்க்
    கொய்ம்மலர்ச்சே வடிஇணையே குறுகி னோமே’
.

மேலேசொன்ன 15 பதிகங்கள் மட்டும் அல்லாமல் ‘கற்றவர்கள் உண்ணும் கனியே போற்றி’ என்று தொடங்கும் திருவாரூர்த் திருத்தாண்டகம், ‘வேற்றாகி விண்ணாகி நின்றாய் போற்றி’என்றுதொடங்கும் 3 பதிகங்கள், ஆக நான்கு பதிகங்கள் போற்றித் திருத்தாண்டகம் என்ற தலைப்பில் அமைந்துள்ளது. ஆக 19 தாண்டகப் பதிகங்கள் சிறப்புத் தலைப்பை உடையன என்று அறிந்துக் கொள்ளலாம்.